آنیسا،شیرین ترین رویا

    عزیرم بیست و یک روزه بودی که اولین خنده واقعی ات رو یه مامان نشون دادی  کم مونده بود از ذوق بمیرم زودی بابا رو صدا کردم ولی وقتی اومد نخندیدی ولی از اون به بعد دیگه هر وقت باهات بازی میکردیم میخندیدی از پستونکی شدنت بگم که من دلم نمیخواست بهت پستونک بدم یعنی دلم میخواستا چون نی نی با پستونک خوشگل تره ولی به خاطر سلامت دندونات دلم نمیخواست ولی مگه دل بخواهه منه شما خودت هر چی میخوای به ما میقبولونییییی خلاصه به خاطر میل شدید شما به مکیدن و اینکه تا چهار ماهگی نفخ داشتی و حد خودتو تو شیر خوردن نمیدونستی مجبور شدم با اجازه ی دکترت بهت پستونک بدم و شما هم با کمال میل پذیرفتی البته بگم خونواده ی بابایی اینا ی...